วิกฤต กับ ชีวิต และ ตลาดหุ้น

ในชีวิตคนเราแต่ละคนมักเกิดวิกฤต อยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะสอบตก ตกงาน อกหัก รักคุด ล้มเหลว หนักบ้าง เบาบ้างเป็นเรื่องธรรมดาเมื่อวิกฤตผ่านไปย่อมมีสิ่งดีๆ ตามมาเสมอ ทั้งได้งานใหม่ ถูกหวย ร่ำรวย พบรัก แต่คนมักไม่ค่อยใส่ใจนัก เนื่องจากความต้องการของมนุษย์ไม่มีคำว่าสิ้นสุด

เช่นเดียวกับตลาดหุ้น ย่อมมีวันที่เกิดวิกฤตทั้ง ต้มยำกุ้ง แฮมเบอร์เกอร์ ต่างๆ นาๆ แต่หลังจากนั้นมักพบว่าหุ้นจะวิ่งกลับมาจุดเดิมที่มันเคยเป็นหรือมากกว่า ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง

เมื่อพบวิกฤตในตลาดหุ้น สิ่งที่ควรทำคือรักษาต้นทุนให้ได้มากที่สุด เรียนรู้และจดจำสิ่งที่เกิดในตลาด รอจังหวะที่วิกฤตเริ่มคลี่คลายแล้วกลับมาเริ่มลงทุน เพื่อสร้างความมั่งคั่งต่อไป

เช่นเดียวกับในชีวิตคนเรา เมื่อเกิดวิกฤต ผิดหวัง ล้มเหลว อย่าเพิ่งใจร้อนรีบหุนหัน เอาคืน โดยใช้แต่อารมณ์ แต่กลับต้องเรียนรู้สิ่งที่เราทำผิดพลาดให้มากที่สุด เพื่อที่จะไม่พลาดซ้ำสอง และก้าวเดินต่อไป เพื่อจุดหมายในชีวิตที่กำลังมาถึง  ...

คนข้างหลัง

วันนี้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังตั้งแต่เช้าเป็นโทรศัพท์จากแม่โทรมา "กิต กิตกลับบ้านวันไหน ตาอาการแย่มากๆ อยากให้กลับมาดูใจหน่อย" (ก่อนหน้า แม่พาตาไปหาหมอ หมอบอกตาเป็นโรคหัวใจ น้ำท่วมปอด ไตมีปัญหา) ผมกับพี่ชายเลย ซิ่งขับรถกลับจาก กทม. มาอุตรดิตถ์ ระหว่างทางต้องใช้ทางเลี่ยงเมืองมาตลอดสายเพราะน้ำท่วมทางสายหลักทำให้รถขับผ่านไม่ได้ สงสารรถมาก... เจอหลุมเจอบ่อตลอดทาง ... แต่ยังดีถึงจะใช้เวลานานกว่าปกติแต่ก็ยังมาถึงบ้านจนได้

เวลาประมาณ 20.00 น. ได้มาถึงบ้านตา เข้าไปหาตา พบว่าตาผอมมาก(จากเดิมจะมีพุงนิดๆ)  คุยเล่นหยอกล้อกับตา ตาก็หัวเราะทั้งๆ ที่ตาพูดแทบไม่เป็นคำเพราะลิ้นแข็งแต่ก็แปลกันพอเข้าใจ ได้ยินคำถามหนึ่ง ตาถามว่า

ตา: เมื่อไหร่จะมีหลาน
หลาน: จะมีได้ไงตา ตอนนี้แฟนยังไม่มีเลย
ตา: เหอะๆๆ ตาก็คิดว่าจะได้อุ้มเหลน
หลาน: เอาไว้หาแฟนให้ได้ก่อนนะตา
ตา: แล้วจะบวชกันเมื่อไหร่ล่ะ
หลาน: เรียนจบก่อนตา ต้นปีหน้า ตาไปรับปริญญากันก่อนนะ
ตา: เอาไปทำไม เหอะๆๆ เอาล่ะๆ ตาง่วงนอนละ

ผมกับพี่ก็ช่วยกันยกร่างตาที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้วให้นอนบนเตียง จากนั้นก็เดินออกมาคุยกับแม่แม่บอกว่า
"พึ่งเห็นตาหัวเราะตอนหลานๆ มาเยี่ยมเนี่ย ...เมื่อเช้าที่แม่โทรไปตาม ตาหยุดหายใจไปพักหนึ่งแล้ว"


" เด็กคนหนึ่ง กำลังวิ่งตามความฝันของตนอยู่ในโลกกว้าง แต่บางครั้งกลับลืมมองมาข้างหลัง ว่ามีคนที่เราจะต้องดูแล ท่านไม่ได้ต้องการเงินทองจากเรา ขอแต่เพียงความห่วงใย แวะไปทักทายให้หายเหงา ... เท่านั้น ก็พอ" 


(เขียนเมือ 01/10/2011)